‘Als ík de baas was, kregen alle medewerkers hoger salaris’

15|11|17

‘Nee, dan Spanje… Daar wil je echt niet in het ziekenhuis liggen hoor. Een prachtig gebouw, ik keek mijn ogen uit, maar daar gaat het niet om hè?’

De ogen van meneer Volt lichten fel op als hij terugdenkt aan zijn vakantie dit jaar. De Spaanse zon scheen weldadig, het leven was goed, tot zijn vrouw plotseling ziek werd. Ze moest naar het ziekenhuis, lag daar uren in de gang, niemand die naar haar omkeek. ‘Ze zag mensen naast haar die er meer dood dan levend uitzagen’, zegt meneer Volt. ‘Ik zeg je, het was mensonterend.’

Als manager bedrijfsvoering in Tergooi weet ik dat in ons ziekenhuis hard wordt gewerkt. Maar ik wil ook weten hoe onze patiënten onze zorg ervaren. In onze missie staat het prachtig verwoord: patiënten die bij ons behandeld worden, moeten zeker weten dat bij ons de kwaliteit van hún leven centraal staat. Dat is onze missie, zo staat het op papier, maar hoe gaat het in de praktijk? Hoe gaat het écht? Om hier achter te komen, praat ik met patiënten. Ik vraag het hen zelf. Daarom heb ik elke week een speeddate met één van onze patiënten. Babbelen over koetjes en kalfjes, vrolijke verhalen, ernstige verhalen, alles komt voorbij. Dit helpt ons om onze zorg steeds beter te organiseren. De verhalen van patiënten inspireren mij om me hiervoor te blijven inzetten.

Vandaag heb ik een speeddate met – laten we hem zo even noemen – meneer Volt. Hij is opgenomen op de Acute Opname afdeling. Zijn vrouw komt oorspronkelijk uit Bussum. Tergooi werd zijn ziekenhuis. ‘Ik ben hartpatiënt, ziet u.’

Onlangs verhuisde hij. Hij meldde zich in een ziekenhuis in de buurt van zijn nieuwe woonplaats. ‘In dat ziekenhuis kon ik het niet vinden. Altijd maar wachten en wachten: op een afspraak, op de dokter, op een uitslag. Ik mag dan 65-plus zijn, maar ik heb ook nog een leven hoor…’

Hij begeleidt zijn woorden met een vette knipoog.

‘Tergooi heeft zijn zaakjes goed op orde’, vervolgt hij. ‘Afspraak is afspraak, daar houd ik van.’

Het gaat nu even niet goed met hem. Toen hij opnieuw moest worden opgenomen voor onderzoek, koos hij voor Tergooi, zijn oude liefde. Nu ligt hij op de Acute Opname Afdeling. ‘De artsen weten nog niet precies wat er aan de hand is’, vertelt hij. ‘Iets met het hb-gehalte in mijn bloed geloof ik. Ik word goed verzorgd. En dan lees ik over al die moeilijkheden in de zorg… Nou als ík de baas was, kregen alle mensen van deze afdeling salarisverhoging.’

 

Bianca Rijnders,
Bedrijfsvoeringsmanager Tergooi

« Vorige pagina