Afscheid van Marita

27|03|18

Vandaag heb ik na achttien jaar afscheid genomen van Marita en haar ouders. Marita is in ons ziekenhuis geboren met het syndroom van Down. Omdat ze nu een volwassen leeftijd heeft bereikt, draag ik als kinderarts de zorg over naar onze AVG-arts, onze Arts voor Verstandelijk Gehandicapten. Vandaag maakt Marita kennis met haar nieuwe dokter.

Met Marita gaat het goed. Mensen met het syndroom van Down hebben vaak bijkomende medische problemen, zoals hartproblemen, een trage of overactieve schildklier, coeliakie of een grote gevoeligheid voor infecties. Marita heeft hier geen last van. Ze ontwikkelde zich op haar eigen tempo, net even wat langzamer dan haar leeftijdgenootjes. Met extra begeleiding doorliep ze de reguliere basisschool, ze kan lezen, schrijven en rekenen. Na de basisschool ging ze naar het speciaal onderwijs. Nu is ze bezig met stages in de horeca, in een supermarkt en bij een bakker.

Net als elk pubermeisje is ze bezig met haar uiterlijk en met jongens. Ze is verliefd en heeft de kriebels in haar buik. De volgende stap is dat ze met een groep andere jonge volwassenen met een verstandelijke beperking begeleid ‘op kamers’ gaat wonen. Kortom, een kind om trots op te zijn.

De laatste jaren zag ik haar elk jaar voor controle. Voor de ‘APK’, zeiden we dan. Marita was voor mij geen moeilijke patiënt. Ik vang haar voor de laatste keer op in de wachtkamer en zeg haar dat ze vandaag haar nieuwe dokter ontmoet.

‘Is het een man’, vraagt ze.
‘Ja, het is een man’, zeg ik.

‘Goed’, zegt ze, en loopt met haar ‘nieuwe man’ mee naar zijn behandelkamer.

Het afscheid met haar ouders is moeilijker. Achttien jaar hebben we veel gedeeld: ik heb hen na de geboorte het nieuws verteld dat hun kind het syndroom van Down had. Geen gemakkelijke boodschap om te horen. Ook niet om te vertellen. Samen hebben we verdrietige en mooie momenten meegemaakt. Natuurlijk, het is mijn werk, maar ik weet dat het voor deze ouders belangrijk was dat ze een kinderarts hadden die hen ruimte gaf voor emoties en naar hen luisterde. Ik heb op mijn beurt ook veel van dit gezin geleerd: vanaf het begin hebben zij Marita geaccepteerd als hun volwaardige dochter, ook al was ze anders. Terugkijkend zeggen ze nu dat Marita hún leven en dat van andere kinderen heeft verrijkt.

Dit gezin zal altijd een warme plek in mijn hart blijven innemen.

 

Carole Lasham, kinderarts Tergooi

 

« Vorige pagina